NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Komuś takiemu
przydałyby się moje usługi.
Najlepsze, na co możemy liczyć,
to przejęcie sterów Grupy Moojin przez ciebie.
Powinienem się go pozbyć.
Znajdę sposób, żeby się go pozbyć.
Myślę, że coś go łączy z panią Seo.
To nie jest dłoń stworzona do walki.
Byłbyś szczęśliwy,
zostając gitarzystą, tak jak zawsze marzyłeś.
Przykro mi, Gun-woo.
Nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy.
Gdyby potrzebna była ci ta wiedza, powiedziałabym ci bez pytania.
Nie chcesz zmarnować tych pieniędzy.
To w tobie głęboko zakorzenione.
Czujesz się bezpieczna, mając pieniądze,
i niepewna, kiedy je wydajesz.
To postawa biedaka.
Ale chciałabym...
żeby choć w części
odbijało się we mnie
pani prawdziwe oblicze.
Uważaj.
Lustro może od tego pęknąć.
Nie lubię,
gdy moja własność pęka.
Nie chodzi o mnie.
Musisz uciec od tego bagna.
To syn Moo-ila?
Musimy położyć kres waśni
w naszym pokoleniu.
Co ona planuje?
ŚWIĄTYNIA KASHII
DWANAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ W JAPONII
ODCINEK 4
Proszę okazać tu szacunek
i zaklaskać trzy razy.
Kiedy państwo skończą, pójdziemy dalej.
Proszę patrzeć pod nogi.
O boże.
MOJE PRZEZNACZENIE, GUN-WOO PARK
Pewien gitarzysta powiedział kiedyś:
„Gitara to najlepszy instrument, aby pozbyć się niechcianych myśli".
To Pete Townshend z The Who.
Skąd pan wiedział...
Byłem kiedyś muzykiem.
Widziałem po naszywce na pokrowcu, że jest pan Koreańczykiem.
Rozumiem. Więc pan też jest z Korei...
Narodowość nie ma znaczenia dla tego, kto podąża śladami Buddy.
Słońce już zachodzi,
a ja nie widzę gniazda, w którym mógłbym złożyć skrzydła.
Słucham? Gniazda? O co chodzi?
Przepraszam.
Co miał pan na myśli? Niech pan wytłumaczy, proszę.
Nie do mnie należy ujawniać głęboki sekret,
ale to też znak od losu, więc niełatwo pana zignorować.
Czy może...
jest pan w stanie przekazać darowiznę?
Co za dupek. Najgorszy.
Wygląda na dzianego,
a ma mniej niż ja.
Boże.
Au, moje kolana.
Cały dzień dziś biegałem, a zrobiłem tylko trzy okrążenia.
No dalej,
muszę wziąć się do roboty.
Ciężko związać koniec z końcem.
Przepraszam. Chciałem zadzwonić, ale...
Nie chciałem zniknąć bez spłacenia długu.
Trochę mi brakowało i chciałem najpierw uzbierać całość.
Naprawdę.
Dobrze.
Czekaj!
Stary, pomóż mi!
Oddam ci wszystko, co przekazałeś na darowiznę.
- Mnich? - Pomocy! Weź wszystko!
To bolało.
Hej, oszuście.
- Tak? - Termin mija w poniedziałek.
Lepiej miej wtedy kasę.
Proszę zaczekać.
Część z tego należy do mnie. Dałem mu 5400 jenów.
Jeśli zostałeś oszukany, rozmawiaj z oszustem.
Zabrałaś wszystko.
Chcę tylko to, co moje.
Nie rozumiesz, co się tutaj dzieje.
Napytasz sobie biedy.
Zostaw ją.
To tak naciągasz ludzi?
Wy pracujecie razem, tak?
Ciężko pracowałem na te pieniądze w knajpie z ramenem.
Nie zadzwonię po policję,
więc oddaj mi pieniądze.
Kiedy opuszczą twoją kieszeń, przestają być twoje.
- Słucham? - Jak nie łapiesz, to dzwoń po policję.
Hej.
O boże.
A nie mówiłem, że napytasz sobie biedy?
O nie.
Pęknięty gryf.
Tego nie naprawisz.
Musisz ją wyrzucić.
Podobno chłopaki Matsuoki się tu kręciły.
Nie martw się.
Tylko sprawdzają, czy mają tu czego szukać.
Pan Jo jest zaniepokojony.
Potrzebujesz więcej ludzi?
Wolę pracować sama.
Kalkulacje z wczoraj się zgadzają.
W tym miesiącu zapłać mi w gotówce.
Zapraszamy.
Chwila, zaczekaj.
Co ty robisz?
Mam ją wziąć i spadać?
Rety, jest genialna.
Ale przykro mi, to nie moja gitara.
- Co? - To inny model.
Wolę stare rzęchy od wypasionych rajdówek.
I co mnie to obchodzi?
Dzień dobry.
PIENIĄDZE, WŁADZA
KONSZACHTY POLITYKÓW I KORPORACJI
PODZIEMIE GOSPODARCZE
Ktoś ruszał kopie zapasowe?
Nie.
Dziwne.
Brakuje akurat nagrań z czasu wesela.
Kamery były wyłączone
czy nagrania usunięto?
Wygląda, jakby je usunięto.
Kto mógł to zrobić?
Może ktoś włamał się do systemu.
Słucham?
Nie mam pracy, więc czasu mi nie brakuje.
Może to strata czasu, ale chodźmy w jeszcze jedno miejsce.
Myśli pan, że Moojin Produce maczało w tym palce?
Nie zrobiliby czegoś, na czym można ich przyłapać.
Mojemu stryjowi pomaga ktoś z zewnątrz.
Ktoś wystarczająco inteligentny,
żeby zatrzeć tu swoje ślady.
Tędy proszę.
Dyskutowaliśmy o wyborze nowego dyrektora finansowego.
To niełatwa posada.
Ja uważam,
że świetnie się pani nadaje, ale...
Proszę powiedzieć.
Chodzi o dobro konsorcjum
czy chce pani po prostu stać się człowiekiem pana Janga?
To nie ma znaczenia, efekt będzie jednakowy.
Sprawię,
że konsorcjum rozwinie się,
będzie bogatsze i potężniejsze.
Mój boże. Zastałem tu samych moich ulubieńców.
Panie Park, co pan tu...
Wiem, że nikt mnie nie zapraszał, ale chcę wtrącić swoje trzy grosze.
Pani Seo, dyrektor Galerii S,
jest moim zaufanym partnerem biznesowym.
Pomogła mi z wieloma trudnymi sprawami.
Poprosiłam pana Parka o poparcie
mojej kandydatury na to stanowisko.
Przepraszam,
jeśli panów zaskoczyłam.
Czemu na ciebie krzyczała?
Praca domowa
czy palnęłaś coś głupiego?
Nie martw się pracą domową.
Miałem podobne zadanie, ale nie zwolniła mnie za niepowodzenie.
Nie martw się.
Czy ja jestem tobą?
Co ty gadasz?
Halo?
Co słychać?
Kto mówi?
Nie pamiętasz mojego głosu?
Jestem dotknięta.
Ma-ri?
Dobra. Do zobaczenia.
- Zadowolony? - Nieźle.
Myślałem, że marnowałem pieniądze na twoje lekcje,
kiedy chciałaś zostać aktorką,
ale dobra jesteś.
Mam się z nią parę razy spotkać i ją wybadać?
Jak to parę razy? Masz udawać jej przyjaciółkę,
aż dowiesz się wszystkiego o Yi-kyung i jej firmie.
Zawsze jak ją widzę, mam ochotę powyrywać jej włosy.
Jak mam udawać jej przyjaciółkę?
Rok w Europie.
Luksusowy apartament i sportowe auto.
Musisz zapracować na takie nagrody.
Lepiej, żebyś dotrzymał słowa.
Rozpracuj ją.
Ale czy ta cała Yi-kyung naprawdę cię wyrzuciła?
Dlaczego jej na to pozwoliłeś?
Co masz na myśli?
Dlatego, że twój dziadek dokonał złego wyboru.
Tylko czekaj.
Pokażę Yi-kyung i twojemu dziadkowi,
na co stać Gi-tae Sona.
Jeśli powierzycie mi to stanowisko,
dam z siebie wszystko i nie zawiodę.
Panie prezesie.
Praca dyrektora finansowego
to duże wyzwanie dla tak młodej osoby.
Czy na pewno
tego chcesz?
Nie pożałuje pan.
To jak Przysięga w Brzoskwiniowym Ogrodzie.
Co prawda nie jesteśmy w ogrodzie i nie mamy wina,
ale i tak wznieśmy toast.
Zgoda, czemu nie.
Spłaciłem tym dług, tak?
Jak pańska rana?
Facet był ekspertem.
Dźgnął mnie bardzo precyzyjnie.
- Ślady zatarte? - Zamachowiec jest za granicą,
a nagrania z kamer ochrony z czasu wypadku
zostały usunięte.
Nie chciałbym mieć w was wrogów.
Pozostańmy sprzymierzeńcami.
Na to właśnie miałam nadzieję.
Jako dyrektor finansowy
wkrótce pozna pani pana Janga.
Proszę przy okazji szepnąć mu o mnie dobre słówko.
Powiedzieć, że na jego wezwanie
ja, Moo-sam Park, zjawię się w okamgnieniu.
Ach.
I proszę bez żadnych potknięć
przy transakcji specjalnej.
Pani oferuje przysługę, on chce dwóch.
Nie wie, kiedy odpuścić.
On nie potrafi odpuścić.
Tae-joon Jang.
Moo-il Park.
Moo-sam Park.
Ich chciwość jest kapitałem mojego biznesu.
Choć czasem
zdarzają się wyjątki.
Stąd także
dane zostały usunięte.
Nagranie z momentu ataku nadal jest...
Usunęli wszystko poza tym, czego potrzebowali.
To był obcokrajowiec.
Nie znał okolicy, więc pewnie wcześniej przyszedł się rozejrzeć.
Ale nie ma sposobu,
żeby to sprawdzić.
Kamery ochrony nie są jedynymi kamerami.
Se-jin!
Wsiadaj. Otworzyli nową kawiarnię. Jest super.
Nie wsiadam z tobą do samochodu.
Co chciałaś powiedzieć?
Mamy rozmawiać na ulicy?
Co za małpa.
Europa wzywa, Ma-ri.
Europa.
Hej, Se-jin. Poczekaj na mnie.
Wszystko przez tego frajera Hong-suka.
Dlaczego mamy być wrogami?
Kiedy ostatnio trafiłam do szpitala,
- też nie byłam bez winy. - I co?
- Do rzeczy. - Może...
- zostaniemy przyjaciółkami? - Co?
Wszyscy moi znajomi to straszne tłumoki.
Zawsze chciałam mieć taką mądrą przyjaciółkę jak ty...
Chwileczkę.
Powiedziałaś „przyjaciółkę"? Myślisz, że to w ogóle możliwe?
Czemu nie?
Możemy mówić do siebie „Se-jin" i „Ma-ri",
wychodzić na obiad, na zakupy, spędzać razem czas.
Być przyjaciółkami.
Nie mogę.
Wiem, że mnie nienawidzisz,
ale z tym nie przesadzaj.
Bo ja cię lubię.
Kiedy odrobisz pracę domową?
Kazałam ci napełnić kopertę.
Zapomniałaś?
Odrobiłam pracę domową.
Koperta napełniona.
Jak?
Ma-ri chce, żebyśmy się zaprzyjaźniły.
Chciała się pogodzić.
- Zaprzyjaźnić się? - To na pewno nieszczere.
Ojciec albo dziadek ją do tego zmusili.
Pewnie chce się do mnie zbliżyć
i dowiedzieć się czegoś o pani.
A więc?
Będę udawała, że mnie nabrała, i to ja ją wykorzystam.
Potrzebuje pani informacji o jej firmie.
Będę mogła ją zmanipulować.
I dzięki temu z łatwością wykonałam pracę domową.
Wiesz, że ta marka jeszcze nie weszła do Korei?
Jasne. Chciałam pojechać do Paryża
- specjalnie po to... - Cii.
- To tylko dla wybranych. Dla pięciu osób. - Pięciu?
Nawet gdybym chciała załatwić więcej, dostawca ma tylko tyle.
Możesz zapłacić z góry połowę,
- a resztę przy odbiorze. - Pięć osób?
Dobra, czekaj.
To było głupie posunięcie.
Nie oszukałam jej.
Kazała pani napełnić kopertę wszelkimi dostępnymi środkami.
Mogę jutro oddać pieniądze i powiedzieć, że sprawa się skomplikowała.
- Dlaczego tylko pięć osób? - Słucham?
Mając taką przynętę, trzeba było zebrać 10 albo 20 osób.
Ile tylko zdołasz.
Powściągliwość. Myślenie, że „tyle już wystarczy".
To żałosne.
Ale dobra robota.
To ci pomoże w nowym zadaniu.
Przynajmniej
dwa razy tyle.
Nie pleć bzdur, że oddasz pieniądze.
Jakkolwiek pieniądze wejdą w twoje posiadanie,
należą do ciebie.
Słucham? Ale...
nie dostanę tych markowych rzeczy za taką sumę.
Dlatego musisz ją podwoić.
Graj na zwłokę i oddaj tę samą kwotę.
Różnica będzie twoja.
To jak śniegowa kula.
Rośnie, kiedy ją toczysz.
Ale kiedy przestaniesz, stopnieje.
Tak działają pieniądze.
Nie podwoję tej sumy.
Zdobędę 10, nie, 20 razy tyle.
Nie boję się trudnych zadań.
Niech mnie pani uczy
i wykorzystuje. Proszę bardzo.
Ale przeszkadza mi,
że o niczym nie wiem.
Już mówiłam, że nie potrzebujesz tej wiedzy.
Dotąd...
tak właśnie żyłam.
Tańczyłam przed restauracją, kiedy mi kazali.
Całą noc skanowałam kody kreskowe w sklepie.
Bo w takiej pracy nie liczy się cel.
Nawet kiedy moi rodzice
mieli wypadek w drodze na targ,
nie chciałam wiedzieć,
co się stało.
Ale od teraz...
chcę wiedzieć.
Przyjęłam pani propozycję, aby odmienić swoje życie.
Jestem zawiedziona.
Ciągle narzekasz na to samo.
Chcesz się zmienić?
Więc rób, co mówię.
Nawet mnie pani nie zna na tyle,
żeby być zawiedzioną.
A muszę znać?
To jak śniegowa kula.
Rośnie, kiedy ją toczysz.
Ale kiedy przestaniesz, stopnieje.
Tak działają pieniądze.
Co tam? Masz je już?
Nie, nie o to chodzi.
Muszę się z tobą zobaczyć.
Dobra, może być tam.
Telefon został wyłączony.
Zostaw wiadomość po sygnale.
- Gdzie Se-jin? - Jeszcze nie przyszła.
Wyłączyła telefon.
Może złapała grypę.
Sprawdzić, co z nią?
Tak, to dobry pomysł.
Zostaw ją.
Za dziesięć minut spotkanie.
Muszę znać pani zamysł,
żeby pomóc pani
w jego realizacji.
Od teraz chcę wiedzieć.
Przyjęłam pani propozycję, aby odmienić swoje życie.
Proszę zaczekać.
Prawie pana przegapiłam.
Nie pamięta mnie pan?
Z Moojin Global Center.
Tak, oczywiście.
Już wszystko w porządku?
Tak.
Co panią tu sprowadza?
- Skąd pani wiedziała, kim jestem? - No cóż...
Przypadkiem się dowiedziałam.
Ach.
Chciałam to oddać.
Znalazłam to przed salą weselną.
Przyszła pani tylko po to?
Pieniądze i przedmioty trzeba zwracać
prawowitemu właścicielowi.
Lżej mi wtedy na sercu.
No to załatwione.
Chwileczkę.
Nie wiem nawet, jak się pani nazywa.
Nie szkodzi.
Jestem Yi-kyung Seo
z Galerii S.
Co pana tak zaskoczyło?
Nazywa się pani
tak samo jak ktoś, kogo kiedyś znałem.
Ach.
Jaki ciekawy zbieg okoliczności.
A kto to...
Panie Park.
Odezwał się właściciel kamery w samochodzie.
Chce współpracować?
Wyjechał służbowo do Szanghaju, jest na lotnisku.
Zaraz odlatuje.
Przepraszam. Dziękuję.
Cześć, ciociu.
Kto?
Co ci tyle zajęło? Mówiłam, żebyś przyjechała taksówką.
- Pani tutaj? - Dzień dobry.
Mój boże, nie wiedziałam, że pracujesz dla kogoś tak znakomitego,
myślałam, że robisz za barmankę...
Ojej. A ja znowu swoje.
Nic nie szkodzi.
Co panią tu sprowadza?
Dała mi to, żebym zapłaciła za czynsz.
Nie wiem, czy mogę to przyjąć.
Se-jin jest dla mnie niezastąpionym pracownikiem.
Proszę przyjąć pieniądze, to inwestycja w rozwój firmy.
Potrafi pani pogrywać z ludźmi.
Nawet na zgodę daje pani pieniądze.
To w pani stylu.
Nie dałam ich na zgodę.
Mówiłam, to inwestycja.
Chciałam zobaczyć, gdzie mieszka moja pracownica,
i osobiście poznać jej rodzinę.
Wierzę pani.
Zimno jest.
Przed chwilą...
byłam w siedzibie Grupy Moojin.
Poszłam oddać Gun-woo Parkowi spinkę do mankietu.
Chciałam oddać Ma-ri pieniądze i olać pracę domową,
ale nie mogłam.
Przedstawiłam się pani nazwiskiem.
Myślałam, że kiedyś się znaliście
i samo tak wyszło.
Powiedziałaś, że jesteś mną?
Był zaskoczony.
Powiedział, że znał kogoś, kto nazywał się tak samo.
I co dalej?
Nic więcej nie wyciągnęłam.
Był zajęty.
Ach, tak.
Powiedział coś o kamerze samochodowej i poszedł.
Nie ma go tu. Wiesz, czyj to samochód?
Znalazłam w spisie mieszkańców.
To Joo-woon Noh, dyrektor zarządzający Haesung Bio. Ma biuro na...
Dobra. Jadę tam.
Tak jedzie do biura. Potwierdziliśmy numery rejestracyjne.
Przepraszam, że zajmuję panu cenny czas.
Nie ma problemu. Chętnie pomogę.
Dziękuję.
Cholera.
- Proszę pana. - Tak?
Co się stało?
Pięć minut temu, kiedy wracałem z lotniska, była na miejscu.
Śledząc tablicę rejestracyjną, znaleźliby go raz-dwa.
Byłem nieostrożny. Nie pomyślałem o kamerach samochodowych...
To ważny okres. Niech pan będzie ostrożniejszy.
Tak, proszę pani.
Pani Kim zaparzyła herbaty ziołowej, to panią uspokoi.
Zostawić ją tutaj?
To Gun-woo Parkowi
zawdzięczam swoją pozycję.
Dawno temu...
to on pierwszy zapytał mnie...
czego tak naprawdę pragnę.
GAKU
Hej.
Masz chwilę?
Chodź na ramen. Ja stawiam.
- Nie trzeba. - No chodź, chciałem z tobą...
porozmawiać.
Nie przewracaj mnie.
Ja i Sang-chul założyliśmy zespół.
Mamy już wszystkich członków.
Nawet rzucił hazard.
Cieszy się, że znowu zacznie grać.
Nie łudź się.
To hazardzista i oszust. Nie zmieni się.
Mówisz tak, bo nie znasz muzyki.
Muzyka uzależnia bardziej niż hazard.
Co prawda to cover, ale nagraliśmy już demo.
Zacznę też pisać własne kawałki.
To dla ciebie.
Przyjdziesz kiedyś pooglądać nas na próbie?
Ludzie się nie zmieniają.
Do nas nie przyszedł,
widać zadłużył się u kogoś innego.
Masz jakieś hobby?
Nie masz nawet przyjaciół, co?
Chwileczkę.
Posłuchaj muzyki i znajdź sobie przyjaciół.
Ludzie pachną lepiej niż pieniądze.
Chcesz się zaprzyjaźnić?
Nie potrzebuję tego.
Oto wskaźniki finansowe Miyama Machinery.
Dobrze.
Jeszcze nie przyszedł czas spłaty długu Miyama Machinery.
Idź potem do banku Kyusen.
Dostaniesz od wiceprezesa pewne dokumenty.
Przynieś mi je.
Atakujesz ich, zanim upadną?
Firma może jeszcze stanąć na nogi.
Smród jej truchła już się roznosi.
Chory wół nada się tylko na ofiarę.
A ty pewnie pożresz najsmakowitsze kąski, zanim zrobi to ktoś inny.
Zaparzyć jeszcze herbaty?
Jest jeszcze jedna z tych, które pan dostał.
Niedługo wrócę.
Nie wygłupiaj się, to ważny kawałek.
Patrz.
- Hej! - Oszalałeś?
Co?
Jej ojca trzeba się bać. Trzymaj się z dala
albo marnie skończysz.
Idź do domu i posprzątaj.
I żadnego hazardu po drodze.
Ej!
Ludzie, którzy tak jak my pracują nocą, powinni wylegiwać się na słońcu.
Nie uważasz, że słońce jest lepsze niż księżyc?
Podobno twój ojciec budzi postrach.
Myślę, że jeśli nie boi się posyłać nocą własną córkę, żeby zbierała długi,
nie może być zwyczajny.
Nigdy nie chciałaś uciec?
Mój ojciec też jest przy kasie.
Dlatego uciekłem.
Chciałem być anonimowy
i grać na gitarze, ile dusza zapragnie.
Nie obchodzą mnie cudze problemy.
Zadam ci pytanie.
Czego tak naprawdę w życiu pragniesz?
Kim jesteś? Chciałbym to wiedzieć.
Yi-kyung Seo z działu pożyczek w Ilhan Finance.
Udzielam pożyczek i egzekwuję je z procentem.
Tym się zajmuję.
A co? Potrzebujesz pieniędzy?
Nie pieniędzy.
Pożycz mi coś innego.
Co?
Co masz na myśli?
Pożycz mi od czasu do czasu wolną chwilę,
żeby razem posiedzieć na słońcu.
Jako zabezpieczenie...
Gun-woo Park gra na żądanie.
Czego chcesz posłuchać?
Daj spokój. Słyszałam, jak grasz.
Takie słowa ranią muzyka do głębi...
Yi-kyung.
Jak mogłaś tak powiedzieć...
Zastanów się, co ludzie sobie pomyślą.
Czekający na przeniesienie
nie powinien bez przerwy pojawiać się w gabinecie prezesa.
Stryj też powinien uważać.
Kiedy ktoś zaatakowany przez obcego zbyt szybko zdrowieje,
ludzie robią się podejrzliwi.
Nie miej do mnie żalu.
To twój ojciec podpisał nakaz przeniesienia.
Nie mam żalu. Zazdroszczę stryjowi.
Stryja współpracownicy spoza firmy
znają się na rzeczy.
Kiedy skończy się proces twojego ojca,
powinieneś trochę odetchnąć, w Europie albo gdzieś.
Znajdę ci jakąś delegację.
Dokąd pojechałby zły syn?
Powinienem odwiedzać ojca.
Jak chcesz.
Muszę tu zrobić przemeblowanie.
Tak.
Jeszcze ich nie zniszczyłam.
Dokumentów od Fundacji Baeksong.
Będę musiał
wypić truciznę.
WSPÓŁPRACA KOREA-JAPONIA IGRZYSKA OLIMPIJSKIE, SEUL 1988
EU-SUNG SON
Dzień dobry, prezesie.
Jutro o 14.00 spotykamy się z panem Jangiem.
To bardzo ważna, rzadka okazja, więc bądź na czas.
Do zobaczenia jutro.
WSPÓŁPRACA KOREA-JAPONIA IGRZYSKA OLIMPIJSKIE, SEUL 1988
Nie rozumiem.
Pozbyła się pani Gun-woo Parka po tym, co razem przeszliście?
Tylko po to, żeby załatwić współpracownikowi
pozycję prezesa grupy?
„Tylko"?
To słowo nie powinno tam się znaleźć.
Moje plany i cele są znacznie ważniejsze
od takich głupich wspomnień.
- Ale... - Dokonuję wyboru.
Odrzucam jedno, aby zdobyć coś innego.
Tylko dzieci i osoby niedojrzałe wierzą,
że mogą mieć wszystko.
Pewnego dnia
też będziesz musiała podjąć taką decyzję.
Cele, które chce pani osiągnąć...
nie kończą się na Grupie Moojin, prawda?
Dotarłam dopiero do pierwszych drzwi.
Odzyskam to, co stracił mój ojciec.
Odbiorę to tym, którzy go ograbili.
Niepotrzebnie się martwiłem.
- O co? - O ciebie.
Robisz scenę, potem nie przychodzisz do pracy.
Bałem się, że zostaniesz wyrzucona, a ty dostałaś awans.
Co pani Seo sobie myśli?
Nazywasz to awansem?
Co? Nie wiesz, jak ważna to praca?
Ale kręcisz nosem.
Jak myślisz, ile to jest warte?
Musi być cenne, skoro sprzedaje to za granicą.
Może pięć milionów wonów? Dziesięć milionów?
No co?
Co? Kilkadziesiąt tysięcy?
Źle.
Jest warte 700 milionów wonów.
A to 950 milionów.
Jak myśli pan, dlaczego ktoś tyle zapłacił za te dzieła sztuki?
Kupcy
to firmy-wydmuszki założone przez Moojin Produce.
Nowy Jork, Londyn i Hong Kong.
Jeśli dodać to wszystko,
kwota transakcji jest astronomiczna.
Zakup to tylko przykrywka.
Dzieła sztuki zakupione przez te firmy
są prawdopodobnie warte znacznie mniej.
Słucham?
Płacą miliardy za tanie obrazy.
Będą musieli zapłacić wielkie sumy koreańskiemu pośrednikowi.
W ten sposób pod przykrywką kupna obrazów
ściągnęli zagraniczny kapitał.
Na pewno to ona prała dla nich pieniądze.
Galeria S.
Yi-kyung Seo.
Jestem Yi-kyung Seo z Galerii S.
Myśli pan, że przyszła, żeby pana ocenić?
Kto wie?
To nazwisko przynosi mi pecha.
Ona też ściąga na mnie kłopoty.
Zakupione towary
mają dotrzeć dzisiaj.
To dobrze.
Dłużej tu nie wytrzymam.
Co powie pani na małe polowanie?
Ale wciąż czeka pan na przeniesienie, więc nie ma pan uprawnień...
Nie tylko ja mam pazury.
Proszę zadzwonić do dyrektora Junga z działu audytu.
Powiem mu, gdzie zaatakować.
O co chodzi?
Jesteśmy z działu audytu Grupy Moojin.
Dzieła sztuki zakupione przez zagraniczną filię Moojin Produce
znajdują się tutaj, tak?
Musimy sprawdzić szczegóły transakcji.
Proszę otworzyć kontener.
Nie mogę tego zrobić.
Produkt został zakupiony przez firmę należącą do Grupy.
Dział audytu ma prawo kontrolować szczegóły takich transakcji.
Proszę zrozumieć.
W środku są też inne przedmioty.
Przedsiębiorstwa mają prawo do prywatności.
Przyszli z całą masą ludzi.
Chyba każą mu otworzyć kontener.
Posłuchaj.
Pod żadnym pozorem nie otwierajcie kontenera.
Nie mogą zobaczyć ani zabrać przedmiotu transakcji specjalnej.
Nie powinno go tam być.
Co mamy robić?
Tak stara się ich powstrzymać...
Graj na czas.
Myślą, że ty jesteś dyrektorem galerii.
- Słucham? - Udawaj, że idziesz na ugodę
i odciągnij ich.
Se-jin.
Spróbuję.
Zawracaj.
- Ale pan Jang... - Teraz.
Zadzwoń do dyrektora.
Powiedz, że wasze całoroczne starania, żeby zatuszować machinacje Moojin Produce,
zaraz legną w gruzach.
Z nami łatwiej będzie dojść do porozumienia niż z prokuratorem.
To musi być jakieś nieporozumienie.
Nie wygląda pan, jakby przyszedł mi pan podziękować.
Nic nie mów.
Chętnie wysłucham stanowiska pana firmy.
Nie stójmy na dworze, wejdźmy do biura.
Proszę prowadzić.
Cholera.
Tak, proszę pani.
Właśnie weszli do biura.
Słucham?
Wszystko?
Co to ma znaczyć, Yi-kyung?
To bardzo ważne.
Halo? Yi-kyung?
Co się stało?
Cóż...
U dyrektora, którego chciałem przedstawić, wystąpił nagły kryzys.
Osobiście przeproszę pana Janga.
Nie ma potrzeby. Proszę wyjść.
Pan Jang miał poznać nowego dyrektora finansowego.
A jej tu nawet nie ma.
Nie możemy marnować czasu pana Janga.
Mówiąc językiem młodzieży,
czy ona tylko gwiazdorzy?
Myślę, że faktycznie wystąpił kryzys.
Dowiedz się potajemnie, o co chodzi.
Od roku wypruwała żyły, żeby się tu dostać.
Jeśli nagle nie może się zjawić,
musi mieć dobry powód.
Tak, proszę pana.
Tak toczy się życie.
Tylko popatrz.
Syn jednego przyjaciela odrzucił moją pomoc, kiedy ją oferowałem,
a córka drugiego przyjaciela
sama oferuje mi swoje usługi.
Co ona knuje?
Od roku jestem tego ciekaw.
Będę musiał poczekać jeszcze kilka dni.
Pranie pieniędzy przy użyciu dzieł sztuki?
Pierwsze słyszę.
I to wielkich sum.
Nie miałam pojęcia.
Jest pani dobrą aktorką.
Proszę zamknąć galerię i spróbować sił na scenie.
Wpadła na mnie pani podczas wesela i przyszła pani do mojego biura,
wszystko na pokaz.
Naprawdę jestem ciekaw, czego tak naprawdę pani chce.
Panie Park!
Ty śmieciu.
- Cholera. - Tak!
- Proszę się uspokoić. - Ty to zrobiłeś?
Dawno się nie widzieliśmy, Gun-woo.
Proszę,
pozwól Gun-woo odejść.
Yi-kyung, ty...
Jaka szkoda.
Chciałam się spotkać w innych okolicznościach.
Obiecaj, że jeśli sama
spłacę pożyczkę,
pozwolisz mu odejść.
Wtedy zacznę od nowa jako dziedziczka Ilhan Finance.
Ta oferta...
to moje ostatnie słowo.
Przyjmujesz ją?
Wiedziałem, że kiedyś się jeszcze spotkamy.
Ale nie w takich okolicznościach.
Zgodnie z obietnicą stałam się bezwzględna,
a ty w ogóle się nie zmieniłeś.
Od teraz wszystko będziesz robiła w moim imieniu.
Nie będziesz już podawała się za mnie.
Walcz jako prawdziwa Se-jin Lee.
Cokolwiek zaplanowałaś, nie uda ci się.
Wycofaj się, póki nie jest za późno, Yi-kyung.
Od teraz idziemy na skróty.
Proszę pozwolić mi nadal udawać miłego.
Tej walki nie możesz wygrać.
Potwór nigdy nie przegra
z człowiekiem.
Napisy: Juliusz Braun